Merry go round details.

Hoofdstuk 2 Het Laboratorium

Hier staat het allemaal. reageer buisjes, een weegschaal, een groot schoolbord voor zijn formules en heel af en toe een machine om toch maar de dingen eruit te filteren die Prof Willem Aarom nodig had. Daar kwam hij zelfs niet onderuit. 

De urn van zijn vader stond op de vensterbank. Mocht er een hiernamaals zijn dan zou hij mij uitstekend kunnen helpen zei Prof Willem Aarom altijd. En ook al geloofde hij er niet in, stilletjes had hij de hoop dat zijn vader hem zou helpen op wat voor mannier dan ook. Avond aan avond schreef de Prof Willem Aarom de formules op het schoolbord, zoals hij ooit geleerd had in zijn studie jaren. Het schoot niet op, wat hij wilde was nog nooit uitgevonden. Waarom zou ik dit allemaal op dat bord schrijven? Geen normaal mens snapt het en ik onthou het! Mopperde hij! Toch begon hij keer op keer weer opnieuw en beschreef zijn bevindingen op het bord. Misschien zie ik iets over het hoofd, ik ben uiteindelijk ook maar een mens! Als die geesten meekijken uit het hiernamaals kunnen zij mij mogelijk helpen, door hinten te geven of iets dergelijks. “Stelletje achterlijke!” riep Prof Willem Aarom, weer de verkeerde kant op gestuurd! Ik heb geen ruk aan jullie!

Zo ging het avond aan avond tot diep in de nacht. Hij gaf graag de schuld aan andere als hij er zelf niet uit kwam, een eigenschap van een verwend jongetje, een enigst kind die altijd zijn zin kreeg en in bijna elk geval waren het de geesten uit het hiernamaals die de plank mis sloegen! Stelletje drabbers ik zal nog één keer uitleggen wat ik van plan ben! Ik wil uit al de eigenschappen van de mens het geheugen filteren en mijn plan is, om dit geheugen uit de genen te halen zodat ik het geheugen van mijn vader, overgrootvader, overgroot opa kan zien! Die Genen die er voor zorgen dat de mens zich handhaaft, Die Genen die zorgt dat de mens bestaansrecht heeft! Hoe krijg ik dat uit een lichaam, ik weet nagenoeg zeker dat iedereen hierover beschikt, het is alleen een kwestie van hoe filter ik dit uit het lichaam en hoe kan ik dit versterken, zodat ik kan leren van het verleden. En heel meedogenloos antwoorden er weer niemand! Ach zoek het ook maar uit schreeuwde hij radeloos en moedeloos. Prof Willem Aarom ging dan op zijn hurken zitten naast de urn van z’n vader en zei dan, “ Sorry pa, ik bedoel het goed maar had een ietsie pietsie kleine hint dan geen oplossing geweest voor mijn nieuwsgierigheid naar het leven van vroeger! Nooit kreeg hij antwoord op zijn vragen en Prof Willem Aarom vroeg zich af of hij wel met het juiste ding bezig was. Nooit kreeg hij antwoord op zijn vraag, nooit kreeg hij een hint in de goede richting. Eenzaam en alleen zat hij daar naast de vensterbank bij de urn.

Die Genen daar moet naar gezocht worden dat is de vraag die overal een antwoord op kan geven. Ooit zal ik weten wat er zich allemaal heeft afgespeeld in jullie leven.

Vermoeid en teleurgesteld vertrok Prof Willem Aarom dan naar bed en droomde over zijn uitvinding die de wereld zou gaan verbeteren. Niks anders dan een droom. Simpel gesteld een droom die iedereen bedenken kon, een wens van misschien wel de bevolking van de hele wereld. Waarom? Waarom zijn we wie we zijn, waarom doen we wat we doen en wie kan of wil hier ooit antwoord op geven. Het zit allemaal in de genen van mensen, nergens anders is er zoveel bewijs materiaal te vinden dan in de genen van mensen. In die miljoenen jaren dat ze bestaan worden ze met de dag slimmer en vinden ze overal hulpmiddeltjes voor uit. Een bijzonder lui volk die mensen en toch is het een capaciteit  van de mens elke keer weer het universum, heelal , en alleen een god weet wat daarna komt, kan overleven.

De volgende ochtend 6 uur, Prof Willem Aarom sliep nooit uit, zonde van de dag en je weet nooit wat de dag je brengt! Met het witte chaotische haar van Einstein, stond Prof Willem Aarom voor de spiegel. Dat zou eens mode moeten worden, dat zou een hoop vruchtbare tijd schelen, zei hij  gekscherend. Dieuwertje liep achter hem langs en zei zonder blikken of blozen “jouw staat ook alles Prof Willem Aarom!” “Ach was iedereen maar zo knap als mij, van innerlijk en uiterlijk, dan had de wereld er heel wat beter uitgezien!” zei Prof Willem Aarom. Ooit gaat dat gebeuren zei Dieuwertje die het volste vertrouwen had in haar Prof Willem Aarom en wist van al zijn plannen.

Glimlachend verliet Prof Willem Aarom de badkamer. Eens even kijken wat voor een onzin ik gisteravond op dat bord gezet heb, en liep enigszins goed gehumeurd zijn laboratorium binnen. Goedemorgen stelletje geesten waar ik weinig aan heb en keek naar de formules op het bord. Zooo, ik zal weer een krijt bestellen, dat gaat hard zo met die krijtjes. Vijf krijtjes per formule, kan de formule van Kamp er wel op loslaten, het bestelniveau is weer geraakt. Prof Willem Aarom kon alle formules uit zijn hoofd en schreef zonder aarzelen het aantal op wat hem weer 4 weken verder zou brengen wat krijtjes betreft. Gewoon kalk om op een bord te schrijven bedacht hij nog en onderwijl bij het uitvegen van de formules van de vorige avond stapte Prof Willem Aarom op een doosje op de grond. Het krijt wat er in zat verpulverde tot poeier. Prof Willem Aarom  Pakte het op schudde met het doosje boven zijn hand en liet de het poeder door zijn vingers glijden. Kalk! Het materiaal waar de botten van gemaakt zijn, het materiaal wat je van kinds af aan mee krijgt van je moeder een bouwstof die niet weg te denken valt. De bouwstof die al miljoenen jaren deel uitmaakt van de mensheid. En al mompelend krijgt Prof Willem Aarom een idee en pakt zijn laatste krijtje die nog bij het bord lag en begint te schrijven op het bord. Nog geen uur later staat de hele formule op het bord. Dit is ‘m! roept hij blij. Prof Willem Aarom zocht al zijn reageer buisjes en begon deze te vullen met kalk en zijn reeds eerder uitgevonden mixjes, waarbij stukje van hem zelf zaten zoals één haar, teennagel, een korstje bloed van toen hij nog zo lelijk op zijn knie gevallen was, door die koter van hienaast. Die had zijn step midden op de straat had gelegd en Prof Willem Aarom verstrooid als hij was, had ‘m over het hoofd gezien. Hij viel met zijn knie op het pas met steentjes geteerde straat. Een lelijke wond had de doctor gezegd, maar u wordt daar heel oud mee, het enigste wat je blijft zien is een klein litteken als u niet pulkt. Als het jeukt dan pulk je en het materiaal wat je daarvan overhoud kan je ooit nog eens gebruiken, aldus de Prof Willem Aarom, Dus in het vriesvak naast de kip en de biefstukken. Nu kon hij het gebruiken. Schuin keek hij naar de urn van zijn vader. Nee Pa! Jij blijft daar staan en deze keer moet je me bijstaan. Prof Willem Aarom was op dreef en mixte alle goedjes door elkaar, verwarmde het boven de gasvlam die altijd aan stond. het goedje smolt als chocola in de reageer buisjes. Een drab met menselijke resten er in. Zo nu alleen nog het Kalk! Hij pakte de vijzel en verpoederde zijn laatste krijtje en gooide het bij het goedje. Bij elkaar één liter van hoe zal ik het noemen “GeneratieGen!” We bouwen bruggen tussen de generaties! Ook als het allemaal naar wens ging praatte Prof Willem Aarom in zichzelf. We gaan de injectiepennen vullen! Kunnen we het morgen testen op de proefratten!

photodune-12855866-merrygoround.jpg